သၾကၤန္(၂)

ပိေတာက္ကိုင္းကေလးေတြဟာ
သၾကၤန္မိုးေလာက္နဲ႔ မျဖံဳၾကေတာ့ဘူး။
ဦးေနေအာင္ၾကီး ရွိေနေသးတယ္
စႏၵယားဆရာေလးကိုျငိမ္းေမာင္ေသျပီ။
ကိုျငိမ္းေမာင္ဟာ ျပီးပါျပီ လို႔ စာတန္းမထိုးခင္ေသနွင့္ျပီ။
သူေသေတာ့ အကုန္လိုက္ေသျပီ။
ေငြငန္းၾကီးလည္း ေငြငမ္းေတြရဲ႕ အေနာက္ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ က်န္ခဲ့ျပီ။

အတိအလင္းဆိုတာ အေျဖတိုင္းမွာ ထည့္ဖို႔မဟုတ္ဘူး

ေနရင္းထိုင္ရင္း လဲေသသြားတဲ့ ကမာၻၾကီးေပၚ
ငါတို႔ဟာလည္း ေန-ရင္း-ထိုင္-ရင္း။
ေခတ္ညံ့ၾကီးထဲက လူည့ံၾကီးေတြ
သမိုင္းပါ ညံ့ၾကေပေတာ့ ဆိုျပီး
နာရီဟာ နာနာက်င္က်င္ေအာ္ရယ္ေနေလရဲ႕။

လက္ညိွဳးေကြးလိုက္တာေခတ္ၾကီးလည္းလိုက္ေကြး

စိုးရိမ္စိတ္ဟာ
အေသြးအသားထိ စိုက္၀င္ခဲ့ေတာ့
အိမ္ကိုျပန္တဲ့လမ္းဟာ
ေမွာင္လို႔ ..... ။

အေမွာင္ကို စာစီကံုးျပီး
စာရြက္အပိုထပ္ယူေနရတဲ့
စာေမးပြဲတစ္ခုပဲ
ေခၽြးေတြ၊ ေသြးေတြ၊ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ။

နာက်င္တဲ့ ဒႆနေတြ မရခ်င္ေတာ့ဘူး

ဘ၀ဆိုတာ…..
အဲဒီလိုစလိုက္တာနဲ႔ ငါ့မွာ
မ်က္ရည္၀ဲရတယ္
မင္းကို တစ္၀က္ေလာက္ပဲ နားလည္ခဲ့တုန္းက
သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရ
တစ္၀က္ထက္ပိုျပီး နားလည္ခဲ့ေတာ့
ပိုျပီး ခ်စ္ခဲ့ရတာေပါ့
ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ
မင္းက မရွိေတာ့ဘူးေလ
ေသျခင္းတရားကို အရွင္လတ္လတ္
ငါ ျမင္ဖူးခဲ့ျပီ
တအားအား ေအာ္ျမည္ေနတဲ့
က်ီးကန္းတစ္ေကာင္လို
တထိုင္းထိုင္း မႈတ္ထုတ္ေနတဲ့
မီးခိုးေငြ႕ေတြလို
တ၀ီ၀ီလည္ေနတဲ့ ဘီးတစ္ခုလို
ငါ က်န္ရစ္ခဲ့
နာက်င္တဲ့ ဒႆနေတြ
မရခ်င္ေတာ့ဘူး
အတူတကြ ရွင္သန္ခဲ့ၾကဖူးတယ္
ဒါဟာ ေျပာျပလို႔ ဘယ္ေတာ့မွ
ဆံုးမွာမဟုတ္တဲ့
ခက္ခဲေသာ ငါတို႔ အေၾကာင္းေတြရဲ႕
အစေပါ့……..။    ။


ေနမ်ိဳး

ညီမေလးနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးေနရာေလးမွာထိုင္လို႔ ◄ ဟိန္းျမတ္ေဇာ္ ►

ျပဒါးနဲ႔ဖမ္းယူရေလာက္တဲ့အထိ
ငါ့စိတ္ကူးေတြ အက်အေပါက္မ်ားခဲ့ရတယ္ ။

၀က္၀က္ကြဲ ရယ္ခ်လိုက္တဲ့အသံမွာ
ဘ၀ကူးေကာင္းဖို႔တဲ့
ငါ့ကို ဒီစကားလံုးေတြနဲ႔ ကယ္တင္လိုက္ႏိုင္တာ
ဘယ္သူမ်ားလဲ ။

ငါ့မွာ(တစ္ကိုယ္တည္း)
ဥယ်ာဥ္ၿခံေျမမရွိ ဟင္းလင္းႀကီးပြင့္လို႔ ။
 
ဟိန္းျမတ္ေဇာ္

ကိုယ့္ဖိနပ္ဟာ ကိုယ့္ခံတပ္ပါပဲ

က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔
၀င္ေငြမေကာင္းလို႔
မိုးေလ၀သမေကာင္းလို႔

ခုလို အခက္အခဲေတြထဲမွာ
ဖိနပ္သဲႀကိဳးကို သတိထားေနရ
ခံုကလည္းလႈပ္လႈပ္
ျမင္းကလည္းလႈပ္လႈပ္
ျပဳတ္က်သြားခ်င္လည္းသြား
ဒုကၡဆိုတာ သစၥာတရား

လူရႊင္ေတာ္

ငွက္ေပ်ာခြံကို တက္နင္းမိၿပီးေခ်ာ္လဲတယ္
ကြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး တဟားဟားရယ္ၾကတယ္
ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ထ ခါးကိုမတ္ ေထာ့နဲ႔ ေထာ့နဲ႔လမ္းေလွ်ာက္လာ
ေခြးတစ္ေကာင္ထိုးေဟာင္တယ္ ၊ ၿပီးေတာ့ လိုက္ကိုက္
ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ပတ္ေျပးရ
ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးၾကတယ္
ကၽြန္ေတာ္သစ္ပင္ေပၚတတ္ေျပး
ကိုင္းဖ်ားနားေရာက္ အဲ့ဒီအခ်ိန္ သစ္ကိုင္းက်ိဳးက်
ကၽြန္ေတာ္လည္းလိမ့္က်ေပါ့
ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး လက္ေခါက္တရႊီရႊီမႈတ္ၾကတယ္
တအုန္းအုန္းရယ္ၾကတယ္
သူဟာ လူရႊင္ေတာ္ပါ
သူနာက်င္တဲ့အခါ အားလံုး၀ိုင္းရယ္ၾကေပတာ ။

ေနမ်ိဳး