ခ်ယ္ရီေတြ ပြင့္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အစိုးရမင္းမ်ားလည္း အသိ

(တစ္)
ခရစ္ႏွစ္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ထဲ၌ ဖတ္႐ႈျဖစ္ခဲ့ေသာ သတင္းအတိုအထြာကေလးမ်ားအနက္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို အလႈပ္ရွားေစဆုံးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္လိပ္ျပာကို အႏႈိးထေစဆုံး သတင္းကေလးတစ္ပုဒ္၏ အေၾကာင္းကိုမ်ား လက္တို႔စမ္းပါဦးဟု ေျပာလာခဲ့သည္ရွိေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခ်ယ္ရီပန္းမ်ား ပြင့္ၾကသည့္ သတင္းကေလးကိုပဲ လက္ဆင့္ကမ္းလုိက္ခ်င္ပါသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ ခ်ယ္ရီပန္းတို႔ပြင့္ေသာ သတင္း။ သတင္းအရင္းအျမစ္က ဂ်ပန္ႏုိင္ငံက လာပါသည္။ ယခုႏွစ္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ မတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔တုန္းက ထုတ္ျပန္လုိက္သည့္ သတင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရ မိုးေလ၀သႏွင့္ ဇလေဗဒ ေအဂ်င္စီက ထုိ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ မတ္လ ၃၁ ရက္ကို ဂ်ပန္ႏုိင္ငံေတာ္တစ္၀န္းလုံး၌ ခ်ယ္ရီပန္းမ်ား စတင္ပြင့္ၾကေသာေန႔အျဖစ္ ေၾကညာလိုက္ေၾကာင့္ ခ်ယ္ရီပန္းပြင့္ေသာရာသီ စတင္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ျပန္လုိက္သည့္ သတင္းကေလးပဲ ျဖစ္ပါသည္။

လူေတြလူေတြ တုိက်ဳိတစ္ၿမိဳ႕တည္းမွာပင္လွ်င္ သိန္းႏွင့္ခ်ီကာ ပန္းၿခံေတြရွိရာဆီသို႔ ေရာက္လာၾကၿပီး ရႊင္ေသာျမဴးေသာ မ်က္လုံးမ်ား မ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္ သက္၀င္လႈပ္ရွားေနၾကသည္မ်ားကို ဓာတ္ပုံမွတ္တမ္းမ်ားက ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွတ္တမ္းမ်ားက ေဖာ္ျပေပးလ်က္လည္း ရွိခဲ့ပါသည္။

ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသားမ်ား အထူးသျဖင့္ ဂ်ပန္သားငယ္၊ သမီးငယ္ကေလးမ်ား ပင္လုံးညႊတ္ေအာင္ ပြင့္ေနသည့္ ခ်ယ္ရီပင္လယ္ႀကီးထဲ၌ ေျပးလႊားေအာ္ဟစ္ေနၾကသည့္ ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ကာ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ရည္ေ၀့မိေၾကာင္းကိုလည္း ၀န္ခံလုိပါသည္။

ကားမ်ဳိးစုံထုတ္သူ ဂ်ပန္က၊ ေရခဲေသတၱာမ်ဳိးစုံ ထုတ္သူ ဂ်ပန္က၊ ေလေအးေပးစက္မ်ဳိးစုံထုတ္သူ ဂ်ပန္က၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားစက္မ်ဳိးစုံထုတ္သူ ဂ်ပန္က၊ ထုိ႔ျပင္ ထမင္းေပါင္းအိုး၊ လက္ပတ္နာရီ၊ ဂဏန္းေပါင္းစက္ႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာမ်ဳိးစုံထုတ္လုပ္သူ ဂ်ပန္က သူတို႔ ေျမမွာပြင့္သည့္ ခ်ယ္ရီပန္းအေပၚ သည္မွ်အထိ သဲသဲ႐ုတ္႐ုတ္ႏွင့္ ခဲခဲအုတ္အုတ္ ျဖစ္ေနပုံကိုၾကည့္ကာ ငါတို႔ကေရာဟူသည့္ အေတြးႏွင့္အတူ ၀မ္းနည္းသလိုလိုႀကီး ျဖစ္သြားမိျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဂ်ပန္တို႔က ပန္းကို ဟန ( HANA ) ဟုေခၚကာ ပန္းပဲြေတာ္ကို ဟနမိ ( HANAMI )ဟု ေခၚၾကရာ အဓိကအားျဖင့္ ဂ်ပန္တို႔၏ ဇာတ္လိုက္ပန္းမွာ ဆာကူရာ သို႔ မဟုတ္ စကုရ ( SAKURA ) ေခၚ ခ်ယ္ရီပန္းပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ဂ်ပန္ကို ယခုလက္ရွိ ထိပ္တန္းဂ်ပန္ႏုိင္ငံအျဖစ္သို႔ တြန္းပို႔ေပးလုိက္သည့္ စိတ္အေျခခံတရားမ်ား မ်ားစြာရွိရာ တစ္ခုက သူတို႔ေျမက ပန္းပြင့္ခ်ယ္ရီကို သူတို႔အစြမ္းကုန္ ျမတ္ႏိုးၾကကာ ခ်ယ္ရီပြင့္ရာ ဂ်ပန္ေျမျပင္တစ္လႊားကိုလည္း အဆမတန္ ခ်စ္ၾကျခင္းဟု ဆိုပါသည္။ ဂ်ပန္မႈတစ္ရာ ( A hundred Thijngs Japanese ) ထဲ၌ ပါ၀င္ေရးသားသူ Edward Fowler က ဂ်ပန္အတြက္ ခ်ယ္ရီ အေရးႀကီးေၾကာင္းကို မွတ္တမ္း ေရးခဲ့ၿပီးသား ျဖစ္ပါသည္။

ေအာ္ ကိုယ့္ေျမ၊ ကိုယ့္ေရႏွင့္ ကိုယ့္ကန္၊ ကိုယ့္ေက်ာင္း၊ ကိုယ့္ေခ်ာင္း၊ ေျမာင္းတို႔အေပၚ ႏုိင္ငံသားတို႔ ခ်စ္လာၾကေစရန္ အလို႔ငွာ ဘာမွႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေျပာမေန။ ခ်ယ္ရီပန္းစပြင့္သည့္ေန႔ကို အစိုးရက ေစာင့္ၾကည့္၊ ထို႔ေနာက္ သတင္းထုတ္ျပန္၊ ထို႔ေနာက္ လူေတြခ်ယ္ရီပင္မ်ားေအာက္သို႔ ေျပးလႊား ေရာက္ရွိလာ႐ုံမွ်ႏွင့္ ႏုိင္ငံခ်စ္စိတ္က အနက္ေရာ အဓိပၸာယ္ပါၿပီး ျပည့္စုံသြားခဲ့ပါေလၿပီ။

(ႏွစ္)
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚတြင္ အင္တာေနရွင္နယ္ အမည္တပ္ထားသည့္ေက်ာင္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါသည္။ ဟိုေက်ာင္းက သည္ေက်ာင္းက လာလာၿပီး ေခၚ ၾကသျဖင့္  မၾကာခဏဆိုသလို စကားသြားသြား ေျပာရပါသည္။ တစ္ေန႔ သစ္ပင္စိုက္ပ်ဳိးေရး အထိမ္းအမွတ္ေန႔က်င္းပရာ Interantional School ကေလး တစ္ေက်ာင္းက လာေခၚ ၍ စကားသြားေျပာေပးရပါသည္။

ေလးငါးတန္း၀န္းက်င္မွ်သာရွိေသာ ကေလးတို႔က ျပဇာတ္အတိုကေလးတစ္ပုဒ္ကို ကျပေနၾကပါသည္။
ဇာတ္ခုံေပၚမွာေတာ့ သစ္ပင္အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္သူ ကေလးငယ္မ်ား၊ ထို႔ျပင္ သစ္ခုတ္သမားအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္သူ၊ ေတာင္ေစာင့္နတ္အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္သူ ကေလးမ်ားျဖင့္ သက္၀င္လႈပ္ရွား၍ ေနရာ မိဘေတြမွာ သေဘာက်၍ မဆုံးၾကပါေလေတာ့။ ေနာက္ေတာ့ လက္ေတြ႕သစ္ပင္စုိက္ပ်ဳိးျခင္း အစီအစဥ္ ပါ၀င္ပါသည္။ ကေလးတုိင္း ကေလးတုိင္းအတြက္ ပန္းပင္ေပါက္စကေလးတစ္ပင္စီကို အဆင္သင့္ ၀ယ္ယူစုေဆာင္းေပးထားပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုယ့္ပန္းအုိးႏွင့္ကိုယ္။ ပန္းအိုးေတြမွာ ကေလးငယ္တစ္ဦးစီ၏ နာမည္ကေလးေတြ ေရးထိုးခ်ိတ္ဆဲြလို႔။
ကေလးတုိ႔ကား မူလတန္း အဆင့္ ( Primary ) မ်ားသာျဖစ္ၾကရာ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ႀကီး မဟုတ္ေသာ္လည္း ေသေသသပ္သပ္ကား လုပ္ႏုိင္ၾကပါသည္။

ကိုယ့္အပင္ကေလးေတြကို ကိုယ့္ပန္းအိုးထဲမွာ အေသအခ်ာ စုိက္ၿပီးေနာက္ ေရပန္းခရားကေလးမ်ားျဖင့္ ေရေလာင္းၾကရပါသည္။
ထို႔ေနာက္ ဆရာမတို႔က ကေလးမ်ား၏လက္ကို ဆပ္ျပာျဖင့္ စင္ၾကယ္စြာေဆးေၾကာသန္႔စင္ေပးျခင္း။
“ေနာက္ေန႔ကစၿပီး ကိုယ့္အပင္ကို ကိုယ္ေရမွန္မွန္ေလာင္းရမယ္ေနာ။ ဘယ္သူ႔အပင္ သန္သလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ၾကရေအာင္” ကေလးတို႔က ဟုတ္ကဲ့ဆရာမ ဟု ၿပိဳင္တူေအာ္ဟစ္ၾကရာ ကၽြန္ေတာ္ ၿပံဳးေနမိပါသည္။

ကိုယ့္အပင္ကေလးကို ကိုယ္အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ၾကည့္ေနရာက ျမတ္ႏုိးတြယ္တာေသာ စိတ္ကေလး၀င္သြားကာ ယင္းမွတစ္ဆင့္ ေရွ႕သို႔ဆက္၍ ဆက္၍ တက္သြားၿပီး ကိုယ့္ေတာ ကိုယ့္ေတာင္ ကိုယ့္ကန္ ကိုယ့္ေက်ာင္း ကိုယ့္ေခ်ာင္း၊ ေျမာင္းမ်ားႏွင့္တကြ  ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္အလွကို ခ်စ္သြားေအာင္ ပ်ဳိးေထာင္ေပးျခင္း ဟု နားလည္ရပါသည္။

(သုံး)
ယေန႔ေခတ္ ပညာေရး၌ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးကို  ပညာရပ္တစ္ခုအျဖစ္ သေဘာထားလာၾကၿပီး အေျခခံပညာသင္႐ိုးမ်ား၌ပင္ ထိုက္တန္သမွ် ထည့္သြင္းလာၾကကာ ဘဲြ႕ႀကိဳဘဲြ႕လြန္မ်ားအထိ ကမၻာေက်ာ္တကၠသိုလ္ႀကီးမ်ားက ေပးအပ္ေနၾကၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကို အမ်ားအသိပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ေရကို ခ်စ္ခင္၊  ခ်စ္ခင္ေတာ့မွ  ထိန္းသိမ္း၊ ထိန္းသိမ္းေတာ့မွ ေစာင့္ေရွာက္ၿမဲျဖစ္ရာ ခ်စ္ခင္ျခင္းသည္ အေျခခံစိတ္ျဖစ္သည့္အတြက္ ထုိစိတ္ကို အမိန္႔အာဏာႏွင့္ လုပ္ေဆာင္၍ မရပါ။

သည္ေတာကို ခ်စ္ေစ၊ သည္ေတာင္ကို ျမတ္ႏုိးေစ၊ သည္ပန္းကို တန္ဖိုးထားေစ၊ သည္ကမ္းေျခနဲ႔သည္ျမစ္ႀကီးကို ခင္တြယ္ေစ၊ ပုံဘယ္သူဘယ္၀ါ ဘာညာ လုပ္၍ မရႏုိင္ပါ။ ခ်စ္တတ္ေသာ ခံစားမႈ ႏွလုံးသားထဲ၌ အေျခတည္မိသြားေအာင္ ပ်ဳိးေထာင္ေပးရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ခ်ယ္ရီပန္းပြင့္တာမ်ား ေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ၿပီး ဂ်ပန္ႏုိင္ငံေတာ္ မိုးေလ၀သႏွင့္ ဇလေဗဒ ေအဂ်င္စီက အမိန္႔ထုတ္ျပန္ရေလသတဲ့ဟု အျပစ္တင္မေစာၾကေစလုိပါ။ ခ်ယ္ရီကို ခ်စ္စိတ္ႏွင့္အတူ ဂ်ပန္အမ်ဳိးသားတို႔ သူတို႔ဂ်ပန္ကိုခ်စ္ေသာ စိတ္အလြန္ အင္အားႀကီးမားခိုင္ခံ့လွေၾကာင္း ကမၻာက အသိအမွတ္ျပဳထားၾကၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာမ်ားထဲ၌ အမွတ္ရရန္မွ်သာမဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္ရပ္ဌာေနကို ခ်စ္စိတ္၀င္လာဖို႔ ပ်ဳိးေထာင္ေပးေသာ စာေတြ႕လက္ေတြ႕သင္ခန္းစာမ်ား ပါ၀င္လာရန္ လိုအပ္လွပါသည္။ မည္သူ႔အမိန္႔ေၾကာင့္မွ မဟုတ္ဘဲ ေတာႀကီးေတြကို ခ်စ္ေသာစိတ္၊ ေတာင္ႀကီးေတြကို ခင္ေသာစိတ္၊ ျမစ္ႀကီးေတြကို ျမတ္ႏိုးေသာစိတ္၊ ပင္လယ္ကမ္းေျခႀကီးေတြကို ခင္တြယ္ေသာစိတ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ငွက္ကေလးမ်ား၊ ထို႔ေနာက္ ပန္းကေလးမ်ား၊ ထို႔ေနာက္ လက္ကြင္းျပင္မ်ား
အားလုံး အားလုံးကို တပ္မက္ေသာစိတ္တို႔ကို လူငယ္ထု၏ ရင္ထဲသို႔ အႏုပညာေျမာက္စြာ ထည့္သြင္းေပးလုိက္မွသာ သည္ေျမႏွင့္ သည္ေရက ကမၻာ ကမၻာအဆုံး ရပ္တည္သြားႏုိင္မည္ျဖစ္ပါသည္။

ေအာ္ သူတို႔ဆီမွာ ခ်ယ္ရီပြင့္ေၾကာင္း အစိုးရက သတင္းထုတ္ျပန္ခဲ့ၿပီတဲ့ ။        ။



ေမာင္သာခ်ိဳ

ေမွာ္႐ုံေတာထဲက ေမွာ္ဆရာအိပ္မက္မ်ား

(တစ္)
ဟိုးခပ္ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အေမ့အိပ္ရာ၀င္ပုံျပင္ေတြထဲမွာ ေမွာ္ဆရာဆိုတာကို စၿပီးၾကားဖူးခဲ့ပါသည္။ ေမွာ္ဆရာႏွင့္အတူ ေမွာ္ပညာေတြေရာ၊ ဆယ့္ႏွစ္ႀကိဳးေတြေရာ၊ ကေ၀ေတြေရာ၊ တေစၧေတြေရာ၊ စုန္းေတြေရာ၊ သိုက္ေတြေရာ၊ အိုစုံလုိ႔။ ေနာက္ေတာ့ ကိုကိုေလးအမည္ခံ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး၏ “ေမွာ္ဆရာမွတ္တမ္း”ကို ဖတ္ရပါသည္။ တကယ့္ေမွာ္ဆရာဇာတ္လမ္းေတြ။ ထို႔ေနာက္ ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္ေသာ “ေမွာ္႐ုံေတာမွာ ေမာလွၿပီ” ပန္းခ်ီေက်ာ္ေဂၚဂင္၏ ဘ၀ပုံရိပ္။ ထုိ႔ေနာက္ ထူးအိမ္သင္၏ “ေမွာ္ဆရာအိပ္မက္”သီခ်င္းအယ္လ္ဘမ္။ ေမွာ္ဆိုတာ လွည့္စားတတ္တယ္ ထင္ပါရဲ႕။သီတာေဒ၀ီပူဆာ၍ ရာမမင္းသား သမင္လုိက္ရင္း မ်က္စိလည္သြားခဲ့ရသည့္ ေတာမွာ ေမွာ္႐ုံေတာပဲမဟုတ္လား။

ေနာက္ေတာ့ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ ေမွာ္သားဆန္ဆန္ အသက္ရွင္ေနထုိင္ ႐ုန္းကန္ရေသာ ဘ၀ေမွာ္ေတာႀကီးမ်ားရွိရာဆီသို႔ တစ္ခါတစ္ခါ ေရာက္သြားရျပန္ပါေလသည္။

လင္ကြန္းကြန္တီနင္တယ္ကား စီးၾကမလား

(တစ္)
၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂၄ ရက္က ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ထဲတြင္ ေလဖိအားနည္းရပ္၀န္းတစ္ခု စတင္ျဖစ္ေပၚေနခဲ့ရာက ေနာက္တစ္စတစ္စ အားေကာင္း၍လာခဲ့ရာ ေမလ ၂ ရက္၌ ဟိုင္းႀကီးကၽြန္းကို ျဖတ္ေက်ာ္သြားခဲ့ၿပီး တစ္နာရီကို မိုင္ ၅၀၊ ထို႔ေနာက္ မိုင္ ၆၀၊ ထို႔ေနာက္ မိုင္ ၇၀၊ ထို႔ေနာက္ မိုင္ ၁၂၀ ႏႈန္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ ကၽြဲႏြား၊ လယ္ယာ ေျမာက္ျမားလွစြာတို႔အား ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့သည့္ နာဂစ္မုန္တိုင္းႀကီး၏ အလြန္၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမ်ားအက်ဳိး သယ္ပိုးပံုတခ်ဳိ႕ကိုၾကည့္ကာ ကမၻာက Nargis Industries ဟု ေခၚေ၀ၚလိုက္ပံုက စိတ္ထိခိုက္ဖို႔ ေကာင္းလွပါသည္။ နာဂစ္အင္ဒတ္စထရီတဲ့။ ေအာ္ နာဂစ္စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားတဲ့လား။ မုန္တိုင္းကိုအေျချပဳကာ ေပၚေပါက္ထြန္းသစ္လာၾကသည့္ NGO, INGO အသီးသီး၌ ရာထူးရာခံ လုပ္ကြင္းလုပ္ကြက္ ပေရာဂ်က္(Project)အမ်ဳိးမ်ဳိးတြင္ ခြင္မ်ားထည့္ကာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ေရႊတဲြလဲေငြတဲြလဲျဖစ္သြားသူမ်ားကို ရည္ၫႊန္း၍ သည္ Nargis Industries ဆိုေသာ စကားလံုးသံုးႏႈန္းလိုက္ပံုရပါသည္။

ေျပာရလွ်င္ NGO, INGO စသည့္ Non Governmental Organization တို႔ International Non Governmental Organization တို႔အေပၚ၌ ျမန္မာႏိုင္ငံအပါအ၀င္ ကမၻာ့ေျခကုန္လက္ပန္းက်ရာ ေနရာအသီးသီးရွိ လူမ်ားက တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ စိတ္တိုင္းမက်ခဲ့ၾကတာ ၾကာလွပါၿပီ။

ေငြ ၁၀၀ တန္ ပရဟိတလုပ္ငန္းတစ္ခု၌ ကာယကံရွင္ ျပည္သူမ်ားထံသုိ႔ ၄၀ ေရာက္ေသာ္ ကံေကာင္းလို႔ဟု NGO သမား ေလးငါးေျခာက္ေယာက္ေလာက္က ရင္ဖြင့္လာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသရပါသည္။ ၆၀ က အမ်ားအက်ဳိးသယ္ပိုးသူတို႔၏ စရိတ္စကတဲ့။

Laptop Computer ကေလးနဲ႔မွ၊ i-pad ကေလးနဲ႔မွ၊ Land Cruiser ကားကေလးနဲ႔မွ၊ အဲကြန္းေလးနဲ႔မွ၊ ၀ီစကီကေလးနဲ႔မွ စသည္စသည္ျဖင့္ သာမညတို႔ကို စိန္စီေလသမွ် အဓိကတို႔ ပိန္လွီသြားၾကရစၿမဲျဖစ္သည္မွာ မဆန္းၾကယ္လွပါ။ ရပ္ကြက္ဆြမ္းေလာင္းဓမၼာ႐ံုကေလး၏ အစည္းအေ၀းကအစ ၾကယ္ေလးငါးပြင့္ ဟိုတယ္ႀကီးမ်ားထဲက Forum မ်ား၊ Work shop မ်ား၊ Seminar မ်ားအဆံုး စရိတ္စကေတြ ဘယ္ေလာက္သံုးလို႔ စကားလံုးရဲတိုက္ႀကီးမ်ား ဘယ္ေလာက္ေဆာက္ေနခဲ့ၾကသလဲဆိုတာ ကာယကံရွင္မ်ားက ပိုလို႔သိၾကပါလိမ့္မည္။

(ႏွစ္)
အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ ဘ၀ကိုထိုးေကၽြးသူ မာသာထရီဆာ၌ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ၿငိတာကေလးတစ္ခု ရွိပါသည္။

Agnes Gouxha Bojaxhin ဟူသည့္ အမည္ရင္းကိုျဖတ္ကာ အဂၢနက္(Agnes)ဟု အလြယ္ေခၚခဲ့ၾကေလသည့္ မာသာထရီဆာ၊ ၁၉၁၀ ၾသဂုတ္ ၂၇ ရက္၌ ေမြးခဲ့ေလသည္။ မာသာထရီဆာ၊ ယူဂိုဆလပ္ႏိုင္ငံ စေကာ့ပ္ယီၿမဳိ႕သူ မာသာထရီဆာ၊ အယ္လ္ေဘးနီးယားလူမ်ဳိး မာသာထရီဆာ၊ ၁၉၁၉ ဒီဇင္ဘာ ၁၀ ၌ ေနာ္ေ၀ႏိုင္ငံ ေအာ္စလိုၿမဳိ႕တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုယူခဲ့သူ မာသာထရီဆာ၊ ၁၉၉၇ စက္တင္ဘာ ၆ ၌ လူ႔ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုး၀ါက်ကို ခ်ေရးထားပစ္ခဲ့သူ မာသာထရီဆာ။

သူကဇာတိေျမကို စြန္႔ခြာခဲ့ကာ ကမၻာတစ္၀န္းက အငတ္မ်ား၊ မိမဲ့ဘမဲ့မ်ား၊ မိဘစြန္႔ပစ္မ်ား၊ အႏူမ်ား၊ ေအ့ဒ္စ္ေ၀ဒနာရွင္မ်ား၊ ကာလသား ေရာဂါသည္မ်ား၊ အေျခအေနမဲ့မ်ား၊ ကိုယ္အဂၤါခ်ဳိ႕တဲ့သူမ်ားအားလံုးကို ကယ္တင္ခဲ့ရာ ကမၻာ့ႏိုင္ငံ ၅၀ ေက်ာ္မွာ ဒုကၡသည္စခန္းေပါင္း ၅၀၀ တဲ့။ ဒါေတြက စာအတန္အသင့္ဖတ္႐ံုမွ်ႏွင့္ လူတိုင္းလိုလို သိရွိထားႏိုင္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ား။

ကၽြန္ေတာ္က မာသာထရီဆာ၏ထံသုိ႔ ေမာ္ေတာ္ကားႀကီးတစ္စီး ေရာက္ရွိလာပံုကို စိတ္၀င္စားမိျခင္းျဖစ္ပါသည္။

တစ္ေန႔ အိႏိၵယႏိုင္ငံ ကာလကတၱားအေျခစိုက္ ခရစ္ယာန္သီလရွင္မႀကီး မာသာထရီဆာ (Mother Teresa)ထံသို႔ ေမာ္ေတာ္ကားတစ္စီး  ေရာက္ရွိ၍လာပါသည္။ ႏွယ္ႏွယ္ရရ ကားေတာ့မဟုတ္။ ဇိမ္ခံကား။ လင္ကြန္းကြန္တီနင္တယ္အမ်ဳိးအစား ဇိမ္ခံကား။ သည္ကားကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးသူက ဗာတီကန္ၿမဳိ႕က ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးပဲျဖစ္ပါသည္။ အမ်ားအက်ဳိးသယ္ပိုးသူ မာသာထရီဆာတစ္ေယာက္ တစ္ေနရာကတစ္ေနရာသုိ႔ အလြယ္တကူ သြားလာႏိုင္ေစရန္အလို႔ငွာ ေမတၱာလက္ေဆာင္ေပးသည့္ ေမာ္ေတာ္ကား။

စီးပစ္လိုက္မွာေပ့ါ။ ၿမဳိ႕ကို တစ္ပတ္ပတ္ပစ္လိုက္မွာေပ့ါ။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္လို အႏုညာတတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကူးပါ။

သို႔ေသာ္ မာသာထရီဆာကေတာ့ ရွင္းေသာစိတ္ (Clear Mind)ရွိသူ ျဖစ္ပါသည္။ ထို လင္ကြန္းကြန္တီနင္တယ္ဇိမ္ခံကားကို သူမစီးပါ။ ခ်က္ခ်င္းေရာင္းကာ ရလာသည့္ ေငြသားအားလံုးကို သူ႔ဒုကၡသည္စခန္းမ်ားအတြက္ လိုအပ္ရာရာ ေဆး၀ါးပစၥည္း စားကုန္ေသာက္ကုန္မ်ား ၀ယ္ယူျဖည့္တင္းျခင္းျဖင့္ အဲသည့္ဇိမ္ခံကားကို စာရင္းအျပတ္ရွင္းထည့္လိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

သူ ပရဟိတကိစၥေဆာင္ရြက္ပံု၊ သူ NGO လုပ္ငန္း စီမံခန္႔ခဲြပံုက ကုိယ့္အတြက္ နည္းပါးႏိုင္သမွ်နည္းပါးေစၿပီး အျခားသို႔ ျဖည့္တင္းႏိုင္သမွ် ျဖည့္တင္းေစသည့္ နည္းလမ္းႏွင့္ စရဏပါလား။

သည္လိုအမ်ဳိးသမီးႀကီး အနိစၥေရာက္ေတာ့ တစ္ကမၻာလံုး မ်က္ရည္က်ၾကတာ ဘာမ်ားဆန္းၾကယ္ပါသလဲ။

(သံုး)
အခု နာဂစ္(၂၀၀၈)အလြန္ သည္ဘက္ႏွစ္မ်ား၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံတြင္ လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ား၊ ပရဟိတအလုပ္မ်ား ေတာ္ေတာ္ကေလး လုပ္ေဆာင္လာၾကသည္ကို ၾကည္ႏူးစဖြယ္ေတြ႕ျမင္ရပါသည္။

ေဘးဒုကၡေရာက္သူတို႔ မ်ားေလေလ က႐ုဏာႀကီးသူတို႔ မ်ားေလေလျဖစ္ၿမဲဓမၼတာဟု သေဘာေပါက္ရပါသည္။

သို႔ေသာ္ အမ်ားအက်ဳိးသယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ရင္းႏွင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ကယ္တင္ရွင္စိတ္၀င္လာကာ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားလိုေသာဘက္သို႔ ယိမ္း၍ႏဲြ႕၍ ပါသြားမွာကိုျဖင့္ စိုးရိမ္စရာျဖစ္ပါသည္။

အေစာင့္အေန ထူထပ္ၾကပ္မတ္စြာခ်ထားသည့္ အခန္းတြင္းက ပရဟိတသမား၊ ေလေအးေပးစက္ဖြင့္ထားသည့္ အခန္းတြင္းက မထြက္သည့္ ပရဟိတသမား၊ ပေရာဂ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးအတြက္ တစ္မိသားစုလံုး ျပည္ပထြက္ကာ သင္တန္းေတြ လွိမ့္တက္ခ်င္ေနသည့္ ပရဟိတသမား၊ လူထုကို အသိဉာဏ္ျမႇင့္ေပးဖို႔အတြက္ ငါတို႔ေတြ ကမၻာေက်ာ္တကၠသိုလ္မ်ားရွိရာဆီ ဦးစြာသြားတက္ဦးမွပါေလဆုိသည့္ ပရဟိတသမား စသည္စသည္ျဖင့္ ေလာကႀကီးက ေထြးကာ႐ႈပ္ကာ ပုပ္၍ပြ၍။

လင္ကြန္းကြန္တီနင္တယ္ဇိမ္ခံကားႀကီး မာသာထရီဆာ၏ေရွ႕ေမွာက္သို႔ ေရာက္ရွိလာသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔၏ ေရွ႕ေမွာက္သို႔  ေရာက္လာခဲ့ေသာ္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ စီးမလား (သို႔မဟုတ္) ေရာင္းပစ္မလား။ နည္းနည္းကေလးအခ်ိန္ယူၿပီး စဥ္းစားၾကရေအာင္။ ခ်က္ခ်င္းႀကီးေျဖဖို႔က်ေတာ့ ခက္တယ္မဟုတ္လား။       ။



ေမာင္သာခ်ိဳ

ဘာသာစကား စစ္ေျမျပင္မွာ ေနာက္ဆုတ္ေပးခဲ့ရသည့္ နယ္ေျမတခ်ဳိ႕

(တစ္)
ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြစာေရး ဆရာတစ္ေယာက္ စာေပစင္ျမင့္တက္၌ ေဟာေျပာ၍ေနစဥ္ သူ႔ေဟာေျပာခ်က္ထဲ၌ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးတို႔ သူတုိ႔ ဂ်ပန္ဘာသာစကားႏွင့္ စာေပအေပၚ၌ အေလးအနက္ထားပုံ တစ္ကြက္ကို သူ႔အေတြ႕အႀကံဳကို အေျခခံလ်က္က ထည့္သြင္းေျပာၾကားသြားသည္ကို ၾကားလုိက္ရပါသည္။ သူတုိ႔စာေရး ဆရာတစ္သိုက္ ဂ်ပန္ဘူတာ႐ုံ တစ္ခုသို႔ေရာက္ခိုက္ ဘူတာ႐ုံပတ္၀န္းက်င္တစ္၀ိုက္သို႔  ေစ့ငုၾကည့္လုိက္ရာ စာမွန္သမွ် ဂ်ပန္ဘာသာ စကားခ်ည္းသက္သက္ျဖင့္သာ ေရးသားထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ဘုရားစူးမိုးႀကိဳးပစ္ရွားရွားပါးပါး      Exit ဆုိသည့္ လမ္းၫႊန္ဆုိင္းဘုတ္ကေလးတစ္ခုကိုသာလွ်င္ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားျဖင့္ ေရးသားထားခဲ့ၿပီး ဂ်ပန္ႏုိင္ငံအႏွံ႔အျပား၌လည္း သည္အတုိင္းပဲျဖစ္ကာ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားႏွင့္ ေတြ႕ရဖို႔က ခဲေတာင့္ခဲယဥ္းကိစၥဟုဆိုပါသည္။

သည္လို ေျပာလုိက္သည့္အတြက္ ဂ်ပန္တို႔ အဂၤလိပ္ဘာသာ စကားကို လုံး၀ေက်ာခုိင္းထားၾကသည္ဟု ဆိုလုိျခင္းမဟုတ္ပါ။ အဂၤလိပ္ဘာသာကို သင္ၾကပါသည္။ အဂၤလိပ္စာအုပ္မ်ားစြာကိုလည္း ဘာသာျပန္ဆုိၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ အမ်ဳိးသား ဘာသာစကားႏွင့္ စာေပကို ကျပက္ကေခ်ာ္မလုပ္
ဟု ဆိုလုိျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံ သတင္းမ်ားကို ဖတ္ေတာ့ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံ၌ ႏုိင္ငံတကာဘာသာျပန္ အသင္းဟူ၍ရွိေၾကာင္း သိရပါသည္။ ဥကၠ႒က ဟြမ္ဟူရီျဖစ္ပါသည္။

သူက တ႐ုတ္တို႔၏ ေန႔စဥ္သုံး စကားထဲ၌ အိုေက (Okay)၊ ဘုိင့္ဘုိင္ (Bye-Bye)၊ ေဆာရီး (Sorry)၊ ရယ္ဒီ(Ready)၊ ႏုိက္စ္ (Nice)၊ ေမာ္ဒန္ (Modern)၊ ႏုိး (No)၊  ရက္စ္ (Yes) စသည့္ စကားမ်ားကို  ညႇပ္မေျပာသင့္ေၾကာင္း တုိက္တြန္းထားသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ၾကာလွ်င္ တ႐ုတ္ေန႔စဥ္သုံး စကားေတြ ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ပ်က္သြားမည္ကို စိုး၍ဟု ဆိုပါ၏။ စဥ္းစားသင့္ေသာ အခ်က္ဟု ထင္ပါ၏။

(ႏွစ္)
ျမန္မာတို႔၏ ေန႔စဥ္လူမႈ ဘ၀ကို ၾကည့္ေတာ့ ရန္ကုန္လို၊ မႏၲေလးလို ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးမ်ားကို အသာထား အတန္အသင့္အေတာင္အလက္စုံလာသည့္  ၿမိဳ႕ကေလးမ်ား၌ပင္လွ်င္ ဆုိင္းဘုတ္အမ်ားစုက အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ ျဖစ္ပါသည္။ မႏၲေလးလို ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားတြင္ကား တ႐ုတ္ဘာသာႏွင့္ကပင္ ပိုမ်ားေနပါလိမ့္မည္။

ႏုိး (No) တို႔လို၊ ရက္စ္(Yes) တို႔လို၊ အိုေက (Okay) တို႔လို၊ ေမာနင္း (Morning) တို႔လို၊ ဂြတ္ႏုိက္ (Good Night) တို႔လို၊ ေဆာရီး (Sorry) တို႔လို၊  ဆီးယူ (See You) တို႔လို၊ ရယ္ဒီ (Ready) တို႔လို၊ ရွဴး၀ါ (Sure) တို႔လို အသံဗလံေတြကျဖင့္ မၾကားခ်င္အဆုံးပဲ ျဖစ္ပါသည္။

တိုက္ဆုိင္၍ ျမန္မာစာနယ္ဇင္းေလာက အေၾကာင္းကေလး ေျပာပါရေစ။ မဂၢဇင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဂၤလိပ္နာမည္ေတြ ျဖစ္ပါသည္။       Beauty, Faces, Icon, Instyle, Beauty Max, Family, Joke, Wave, International Look, Heart, Health for All, Living Color, Idea          စသည္စသည္။ ထုိ႔အတူ ဂ်ာနယ္အမ်ားစုကလည္း အဂၤလိပ္နာမည္။ The Voice, Weekly Eleven, 7Day News, True News, Popular, The First, News Watch, Job, The Nation, Good Health, The Myanmar Independent, Messenger စသည္ စသည္။

တခ်ဳိ႕ တခ်ဳိ႕ေသာ မဂၢဇင္းမ်ားဆိုလွ်င္ မာတိကာကိုပင္ Content တဲ့။ အယ္ဒီတာ့စကားကိုပင္ Editorial တဲ့။ ေဆာင္းပါးက႑ကို Article Section ၊ ကဗ်ာက႑ကို Poetry Section ၊ ၀တၳဳတိုက႑ကို Short Story Section စသည္ စသည္ျဖင့္ လုပ္ေနၾကသည္မွာ ေကာင္းသလား၊ မေကာင္း သလား ကၽြန္ေတာ္မေျပာတတ္ေတာ့သည္။

ထို႔ျပင္ လူနာမည္ေတြမွာလည္း ျမန္မာနာမည္စစ္စစ္ဆိုလွ်င္ ေတာက်သည္လုိ႔မ်ား ခံယူေနၾကေလေရာ့သလား မသိ။ ေရာဘတ္တင္သိန္း၊ မုိက္ကယ္လွျမင့္၊ လူစီစိုးႏုိင္၊ ေမရီသန္းထုိက္၊ ဂေရဟမ္ေဇာ္ဦး၊ အဲလက္စ္မိုးေဇာ္ စသည္ျဖင့္ စသည္ျဖင့္။

(သုံး)
တစ္ရက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း စာအုပ္ကေလးမ်ား ေတာင္ဖတ္၊ ေျမာက္ဖတ္ေလွ်ာက္ဖတ္မိေတာ့  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ေဒၚခင္ၾကည္တို႔၏  မဂၤလာဆြမ္းေကၽြးဖိတ္စာကေလးကို စိတ္၀င္စားစရာ သြားေတြ႕ရပါသည္။

မဂၤလာထမင္းစားပဲြ ဖိတ္ၾကားစာတဲ့။ ဗမာ့ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး  ဗိုလ္ေတဇႏွင့္ ဇနီးေဒၚခင္ၾကည္တို႔က မဂၤလာထမင္း တည္ခင္းေကၽြးေမြးလိုပါ၍ တဲ့။ ၁၃၀၄ ခု ၀ါေခါင္လ ျပည့္ေက်ာ္ ၁၂ ရက္ တနလၤာေန႔ ညေန ဗမာ ၅ နာရီအခ်ိန္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ Nippon Military Club (ပင္တိုပင္ရွင္) ဟုိတယ္သို႔ ဆက္ဆက္ ႂကြေရာက္ေစလိုပါေၾကာင္းတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဖိတ္စာကေလးကို ၾကည့္ရင္းက ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ငိုင္ေနမိပါသည္။ ထုိဖိတ္စာ၏ အသက္၀ိညာဥ္က ၁၃၀၄ ခု ၀ါေခါင္လျပည့္ေက်ာ္ ၁၂ ရက္ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာ ေခါင္းေဆာင္က ျမန္မာေန႔ ရက္လႏွစ္ေတြအေပၚ ဂ႐ုတစုိက္ရွိလုိက္တာဟူေသာ အေတြးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကည္ႏူးေနမိျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။

သည္ကေန႔ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလးစသည္ျဖင့္ ၿမိဳ႕ႀကီးေနအမ်ား ျပည္သူလူထုတို႔ ျမန္မာရက္လႏွစ္မ်ားအေပၚ၌ သူစိမ္းျပင္ျပင္ျဖစ္သြားခဲ့ၾကသည္မွာ ၾကာလွပါၿပီ။ တပို႔တဲြ လျပည့္ေက်ာ္ ၁၂ ရက္တို႔၊ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၂ ရက္တို႔စေသာ အသံမ်ားကို ပုဂံ ေညာင္ဦး၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း၊ ပခုကၠဴ၊ မုံရြာတစ္၀ုိက္က ဗမာႀကီးမ်ားထံကသာ ၾကားရတတ္ပါေတာ့သည္။ လူမ်ားရာစုႀကီးကမူ ဇန္န၀ါရီေတြ ေဖေဖာ္၀ါရီေတြ Sunday ေတြ Monday ေတြႏွင့္၏။

(ေလး)
ယခု ၂၀၁၂ ခုႏွစ္အတြင္း၌ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဥေရာပငါးႏုိင္ငံသို႔ ဇြန္လအတြင္း အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသို႔ စက္တင္ဘာလအတြင္း၌ သြားေရာက္ခဲ့ရာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ခရီးစဥ္အတြင္း အေမရိကန္ေရာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံဖြားတစ္ဦးက ေမးခြန္းမ်ား ေမးျမန္းခဲ့ရာ ထိုသူက ဗမာလို ဘယ္လိုေျပာရမလဲဆိုေတာ့ဟူသည့္ စကားကို မၾကာခဏညႇပ္၍ ညႇပ္၍ ေျပာရာ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ျပန္ေျဖသည့္ စကားထဲက တစ္ခြန္းကို လူထုက အသည္းခုိက္သြားခဲ့ပါသည္။

ျမန္မာစာတုိ႔ ျမန္မာစကားတို႔ဆိုတာ ေမ့သြားရမယ့္ အရာမဟုတ္ဘူးဆုိသည့္ စကားပဲျဖစ္ပါသည္။ လူမ်ဳိး တစ္မ်ဳိး၏ ဥပဓိ႐ုပ္ (Identity) သို႔မဟုတ္ ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားမ်ားကို ေဖာ္ျပေျပာဆုိရာ၌ ထိုသူတို႔ မည္သို႔ စား၊ မည္သို႔၀တ္၊ မည္သို႔ေနထုိင္၊ မည္သို႔သြားလာ၊ မည္သို႔ယုံၾကည္ ကိုးကြယ္၊ မည္သို႔ကခုန္တီးမႈတ္၊ မည္သို႔ ေရးသားဖတ္႐ႈစသည္ျဖင့္ ထုိအေျခခံမ်ားေပၚ၌မူတည္ကာ ယင္းလူမ်ဳိး၏ ဥပဓိ႐ုပ္(Identity) ကို ဖမ္းယူရပါသည္။

ယခု ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ၀တ္မႈ၊ စားမႈ၊ ေနမႈ၊ ထုိင္မႈ ကခုန္တီးမႈတ္မႈမ်ားကအစ ဥပဓိ႐ုပ္မ်ား ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ၿပီဆိုတာ အေျမာ္အျမင္ႀကီး သူတို႔ရိပ္စားမိခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ ၁၃၀၄ ခု ၀ါေခါင္လျပည့္ေက်ာ္ ၁၂ ရက္တုန္းက မဂၤလာ ဆြမ္းေကၽြးခဲ့သည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ေဒၚခင္ၾကည္တို႔၏ သမီးေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့  ျမန္မာစာတို႔ ျမန္မာစကားတို႔ဆိုတာ ေမ့သြားရမယ့္အရာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။

ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘယ္လိုမ်ား ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ၾကမွာလိမ့္။ မထူးပါဘူးကြာဟုဆိုကာ ေမ့လက္စနဲ႔ပဲ ဆက္ေမ့ထားၾကရင္ ေကာင္းမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ဥပဓိ႐ုပ္နဲ႔ ကိုယ့္အမ်ဳိးသား ဘာသာစကားကို ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းၾကမလား။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ တစ္စုတစ္ဖဲြ႕တည္းက စဥ္းစားရမည့္ ေမးခြန္းမဟုတ္။ တစ္မ်ဳိးသားလုံးက စဥ္းစားရမည့္ ေမးခြန္းပဲ ျဖစ္ပါေလသည္။     ။



ေမာင္သာခ်ိဳ

ဒႆဂီရိၾကားရင္ ဖ်ားသြားမယ္

(တစ္)
    ကၽြန္ေတာ္နယ္တကၠသိုလ္ႀကီးတစ္ခုတြင္ တာ၀န္က်စဥ္ကဆုိက္ကားဆရာတစ္ဦးႏွင့္ ညီရင္းအစ္ကိုပမာရင္းႏွီးခဲ့ပါသည္။ ထုိဆုိက္ကားဆရာက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္မွမဟုတ္ပါ၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းထဲက ဆရာ၊ ဆရာမ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႏွင့္လည္း ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ သူျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ကေတာ့ အထူးတလည္ဟုပဲ ဆုိၾကပါစုိ႔ရဲ႕။ ေစ်းသြားေစ်းျပန္လို ကိစၥေလးေတြမွ်သာမကေတာ့ဘဲတစ္ခါတစ္ခါသူ႔ဆုိက္ကားေလးကိုေအးေအးလူလူလွိမ့္သြားၾကရင္းက  စားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိင္ဆုိင္မွာ သြားထုိင္ၿပီး ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ စကား၀ုိင္းဖြဲ႕ျဖစ္တာမ်ဳိးေတြပင္ မၾကာမၾကာရွိ တတ္ပါသည္။

    တစ္ညေန အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ ႐ႈႈပ္ယွက္ခတ္ေနသည့္ရက္မ်ားအတြင္း၌ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထံုးစံအတုိင္းဆံုျဖစ္ျပန္ပါသည္။ သူက သူ႔ဆုိင္ကေလးကို ခဏထားခဲ့ကာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ လိုက္ထုိင္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သူ႔ဆုိင္ဆုိသည္က အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ ေရာက္လာေတာ့မွ ခါ ေတာ္မီဖြင့္သည့္ ယာယီလက္ဖက္ရည္၊ အေအး စားေသာက္ဆုိင္ ကေလးကိုဆုိလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ တကၠသိုလ္ ေကာလိပ္၀န္းက်င္၌ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ရက္ေတြ ေရာက္ေတာ့မွ ထထၿပီးဖြင့္ၾက သည့္ သည္လိုဆုိင္ေလးေတြက အမ်ားအျပားပဲျဖစ္ရာ သူ႔ဆုိင္ကသည္လုိဆုိင္မ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။ လက္ဖက္ရည္အေဖ်ာ္ဆရာက ခါေတာ္ မီအေဖ်ာ္ဆရာ။ စားပြဲထုိးက ခါ ေတာ္မီစားပြဲထုိး။ အေၾကာ္သမားက ခါေတာ္မီအေၾကာ္သမား။
    စကားေတြ ေတာင္ေရာက္ ေျမာက္ေရာက္ေျပာၾကရင္း တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ဆုိက္ကားဆရာက သူ႔ဆုိင္က အေဖ်ာ္ဆရာ အပံု၊ နပံု၊ အကင္း မပါးပံုမ်ားကို ရင္ဖြင့္လာခဲ့ရာ ကၽြန္ေတာ့္မွာေခါင္းနားပန္းေတြပင္ႀကီးသြားမိပါသည္။
    ေက်ာင္းသားလူငယ္ စားပြဲ၀ုိင္းတစ္၀ုိင္းတဲ့။ ေယာက္်ားေလးက ႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္။ မိန္းကေလးက ႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္။ ေယာက္်ားေလးေတြက လက္ဖက္ရည္၊ မိန္းကေလးေတြက အေအး။ သုိ႔ျဖင့္ စားပြဲထုိးကေလးကို လွမ္းမွာလိုက္ၿပီးေနာက္ ေယာက္်ားေလးေတြထဲမွ တစ္ ေယာက္က ထကာေဆးလိပ္ပဲ ထ၀ယ္သလုိလို၊ ေဆးလိပ္မီးပဲထညိႇသလိုလုိ၊ အေပါ့အပါးပဲသြားသလိုလိုႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္သည့္ ေကာင္တာရွိရာဆီ ေရာက္လာပါေလသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ အေဖ်ာ္ဆရာဆီသို႔ အသာခ်ဥ္းကပ္လာကာ ေဆးျပားကေလး အခ်ဳိ႕လွမ္းေပးေလသတဲ့။ မိန္းကေလးတုိ႔၏ အေအးခြက္မ်ားအတြင္း၌ ထည့္ေပးလုိက္ရန္။ ဘုရား ဘုရား။ ၾကက္သီးေမြးညင္းထစရာ ႀကီးပါလား။
    အေဖ်ာ္ဆရာက ဟုတ္ကဲ့ထည့္ေပးလိုက္ပါ့မယ္ဟူေသာ သေကၤတျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ျပကာသူ႔ဆုိင္ရွင္ ဆုိက္ကားဆရာကို ဆႏၵေတာင္းခံပါသည္။ ထည့္ေပး လုိက္ရမွာလား၊ မထည့္ေပးလုိက္ရဘူးလားဆုိသည့္အေျဖ။ သည္ ေတာ့မွ ဆုိင္ရွင္ ဆုိက္ကားဆရာကေဒါသထြက္ကာ အေဖ်ာ္ဆရာကို အနားဆြဲေခၚၿပီး အသံုးမက်ရေကာင္းလားဟု တိတ္တိတ္ႀကိတ္၍ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းၿပီး အဲသည့္ေဆးျပားေတြ အသာလႊင့္ ပစ္လုိက္ဟုလုပ္လုိက္ရျခင္းျဖစ္ပါ သတဲ့။ ေၾသာ္..ကံႀကီးေပလုိ႔ေပါ့။
    ယင္းအျဖစ္အပ်က္သည္ ၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္ေလာက္တုန္းဆီက။ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ေက်ာင္းသူေတြၾကားက အျဖစ္အပ်က္။ သည္တုန္းက ဆုိက္ကားဆရာ၏ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ညစ္ညဴးသြားခဲ့ပံုမ်ားကို အခု ျပန္သတိရေတာ့လည္း ျပန္၍ ညစ္ညဴးၿမဲသာျဖစ္ ပါသည္။ ကမၻာေပၚ၌ ဆြတ္ပံ်႕လြမ္းေမာဖြယ္ရာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားေတြ ခန္းေျခာက္သြားခဲ့ေလၿပီလား။

(ႏွစ္)
    အခု ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၀န္းက်င္ကိုေရာက္လာေတာ့ စာနယ္ဇင္းေတြေပၚမွာ ကာမစိတ္လံႈႈ႔ေဆာ္ ေစေသာ အစားအစာဆုိတာကိုရံဖန္ရံခါေတြ႕ ေတြ႕လာရပါသည္။ တရားမ၀င္ ၀င္ေရာက္လာသည့္ ေဆး၀ါးေတြ၊ ပီေကေတြ၊ ခ်ဳိခ်ဥ္ေတြ၊ ေကာ္ဖီေတြ၊ ေခ်ာကလက္ေတြကို ဖမ္းမိသျဖင့္ အမ်ဳိးသား ေဆး၀ါးဥပေဒအရ အေရးယူရ ေၾကာင္း သတင္းေတြကိုပါဖတ္ခြင့္ ရလာပါသည္။ မိန္းကေလးတုိ႔အဖုိ႔ ေလာကကို ေက်ာေပး၍ မထုိင္ရဲေလာက္ေအာင္ မလံုၿခံဳေတာ့ ေသာေန႔ရက္မ်ားဟု တင္စားရ မည္လား မေျပာတတ္ေတာ့ပါ။ ဒါ..အခ်စ္လား။ သို႔မဟုတ္ အခ်စ္လုိ႔ ထင္မွတ္ေနၾကတာလား။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို  ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ရရ၊ ရရင္ၿပီး စတမ္းလား။ သည္လိုေယာက္်ားမ်ဳိးေတြကို ၃၁ ဘံုမွာ ဘယ္လို ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာထားၿပီး ဘယ္လုိစာရင္းအင္းထဲ သြင္းထားရပါ့။

(သံုး)
    ကမၻာေက်ာ္ ရာမယဏ ဇာတ္ေတာ္ႀကီးထဲ၌ ဒႆဂီရိက လူသြမ္းလူၾကမ္းႀကီးအျဖစ္ ထင္ရွားပါသည္။ သူသီတာေဒ၀ီကို ခုိးယူသြားၿပီးေနာက္ သိဃုဠ္ကၽြန္း၌ ထားရွိစဥ္ ထုိသီတာေဒ၀ီကို လက္ဖ်ားႏွင့္ပင္ မတုိ႔ခဲ့ပါ။ ဘယ္ လိုနည္းနဲ႔ပဲရရဟုဆုိကာ အဓမၼေတြ ေအာက္လမ္းေတြႏွင့္ မႀကိဳး ပမ္းေလခဲ့။
    သည္ကေန႔ လံႈႈ႔ေဆာ္ေဆး ၀ါး အစားအေသာက္ေတြအ ေၾကာင္းမ်ား ၾကားခဲ့ရင္ ဒႆဂီရိ ဖ်ားမ်ားဖ်ားသြားေလမလားမသိ။

(ေလး)
    သည္ကေန႔ ႐ုပ္ရွင္အခ်ဳိ႕က ကာမကိုလံႈႈ႔ေဆာ္ပါသည္။ အ၀တ္ အစားအျပင္အဆင္ေတြက ရမၼက္ကိုႏိႈႈးဆြပါသည္။ အကေတြကတဏွာကို ညိႇဳ႕ျမႇဴပါသည္။ သည္အထဲမွာမွ ေဆးျပားေတြ၊ ေဆးမႈႈန္႔ ေတြ၊ အစားအေသာက္ေတြတဲ့။
    မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အျမတ္တႏုိး တန္ဖုိးထားၿပီး အခ်စ္ကို ခမ္းနားႀကီးက်ယ္ ေအာင္ဖြဲ႕ဆုိသည့္ တစ္ခါက အခ်စ္ကဗ်ာမ်ား၊ အခ်စ္၀တၳဳမ်ား၊ အခ်စ္သီခ်င္းမ်ားကို အခုရက္ေတြထဲမွာကၽြန္ေတာ္သတိရ၍ မဆံုးပါေလေတာ့။                 ။

ေမာင္သာခ်ိဳ

ေရအိုးလည္းခြဲမယ္ သစ္ၾကားသီးလည္း ခိုးမယ္

(တစ္)
    တစ္ခါက ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီး မွသည္ ျမစ္လက္တက္တစ္ခုအ ျဖစ္ ခဲြထြက္၍သြားေသာ င၀န္ျမစ္ ကို ေျမာက္မွေတာင္သို႔ကၽြန္ေတာ္ စုန္ဆင္းခဲ့ဖူးပါသည္။ ေလးမ်က္ႏွာ တို႔ အုိင္သျပဳတို႔ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး ေနာက္ ငသုိင္းေခ်ာင္းသို႔ မေရာက္ တတ္ေရာက္တတ္တြင္ ငါးသိုင္း ေခ်ာင္းႏွင့္ မ်က္ေစာင္းထိုးအေန အထား၌ င၀န္ျမစ္ႀကီး၏ အ ေနာက္ဘက္ကမ္းပါးေပၚတြင္ရပ္ တည္ေနေသာ ရြာႀကီးတစ္ရြာကို စက္ေလွေပၚက မိတ္ေဆြကလက္ ညႇိဳးၫႊန္ျပပါသည္။ သူက အဲဒါ ေဒါင့္ႀကီးပဲတဲ့။ ၾကည့္စမ္း ကၽြန္ ေတာ့္စိတ္ေတြ လႈႈပ္လႈႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားလုိက္တာ။ ဒါဆိုသည္ ရြာက ဆရာႀကီးေဒါက္တာသန္း ထြန္းရဲ႕ ဇာတိေက်းရြာကေလးပါ ပဲလား။ ေအာ္ ရခိုင္႐ိုးမရဲ႕အရိပ္ မွာ ...။
    ၆ ဧၿပီ ၁၉၂၃ တြင္ေမြး၍ ၃၀ ႏုိ၀င္ဘာ ၂၀၀၅ တြင္ အနိစၥေရာက္ခဲ့ရွာေသာ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းက သူ႔ဘ၀ တစ္သက္တာလုံးကို သမုိင္းပညာ ရပ္ထဲ၌ ႏွစ္ျမႇဳပ္၍ထားခဲ့ေသာ ပညာရွင္ႀကီးျဖစ္ပါသည္။ မအ\ ေအာင္လုိ႔ သမုိင္းကိုသင္ရပါတယ္ ဟု ဆုိေလသူ ဆရာႀကီးေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ လက္တစ္ဖက္ကကေလးပုခက္ကို လဲႊရင္းက်န္လက္
တစ္ဖက္က စာေရးေနခဲ့ရပါသည္ ဆိုေသာ ဆရာႀကီးေဒါက္တာသန္း ထြန္း၊ မည္သည့္အလုပ္ကို မဆို ေကာင္းေကာင္းစ၍ ေကာင္း ေကာင္းဆုံးတတ္ပါသည္ဟူေသာ ဆရာႀကီးေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ ကိုယ္ႏွင့္အတူေနေသာသူကို စိတ္ မဆင္းရဲေစရဟူေသာမူျဖင့္ ေန ထုိင္ခဲ့ပါသည္ဆိုေသာ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ “ဒီစာအုပ္က ဖတ္ေကာင္းမယ္လို႔ အာမမခံ”ဟုဆိုကာ ကိုယ့္စာအုပ္ကို ကိုယ္ ရည္ၫႊန္းခဲ့ေလသူ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ သို႔ႏွယ္ထို႔ ႏွယ္ေသာ ဆရာႀကီးေဒါက္တာသန္း ထြန္းတစ္ေယာက္ ျပဳစုေရးသား သြားခဲ့ေသာ စာအုပ္စာတမ္းေတြ  ကျဖင့္ ထုႏွင့္ထည္ႏွင့္ကိုပဲက်န္ ရစ္ခဲ့ပါေလသည္။

ဉာဏ္ပညာထဲမွာ ႏွလုံးသားထည့္ေပါင္းဖုိ႔

(တစ္)
ပညာျပည့္၀၊ ႏွလုံးလွေသာ္ကိစၥႀကီးငယ္၊ ေဆာက္သဖြယ္လွ်င္က်ဥ္းက်ယ္ထြင္းေဖာက္၊ ျဖတ္ ေတာက္လိုရာ၊ ၿပီးႏုိင္စြာ၏။

လူတုိင္းႏွင့္ ရင္းႏွီးသည့္ ကဗ်ာေကာက္ႏုတ္ခ်က္ကေလးပဲ ျဖစ္ပါသည္။စာမ်က္ႏွာတစ္ေနရာရာ ဒါမွမဟုတ္ ႐ုံးခန္း၊ဧည့္ခန္း၊ အ စည္းအေ၀းခန္းမ နံရံတစ္ေနရာ ရာတို႔၌ သည္ကဗ်ာ ေကာက္ႏုတ္ ခ်က္ကေလးကို အမ်ားျပည္သူ ျမင္သာေစရန္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေရးသားခ်ိတ္ဆဲြထားသည္မ်ားကို မၾကာခဏေတြ႕ရတတ္ပါသည္။ ငယ္ငယ္ တုန္းကေတာ့သည္ကဗ်ာ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္အတုိကေလး ေပၚမွာ ဘာမွ အေလးအနက္မရွိလွ။ ေနာက္ေတာ့ႀကီးလာေလေလ  တစိမ့္စိမ့္ေတြးမိေလေလ ေအာင္ ျမင္ျခင္း၏ ေသာ့ခ်က္ကို ရိပ္စား မိေလျဖစ္လာရသည္ကို ၀န္ခံလိုပါသည္။

ေလာကကို လုိသလုိ ထုဆစ္ ပိုင္းျဖတ္ပုံေဖာ္ႏုိင္ဖို႔အတြက္ ႏွစ္ခုပဲလုိပါသတဲ့။ တစ္ခုက ပညာ။ တစ္ခုက လွေသာႏွလုံးသား။ ဒါက ကဗ်ာေကာက္ႏုတ္ခ်က္၏ ဆုိလုိရင္း။ သည္ကဗ်ာ ေကာက္ႏုတ္ ခ်က္က မဃေဒ၀ လကၤာသစ္ ထဲက ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ျဖစ္ပါ သည္။ ကဗ်ာစာဆုိက မန္လည္ ဆရာေတာ္ ဘုရား။ “မာန္မလုပ္ခ်င္ဘု၊ မာန္လုပ္လွ်င္ လြယ္သည္ သာပ၊ ငယ္မည္မွာ နကို သက္႐ုံပဲ”ဟု ဆရာေတာ္ ကိုယ္တုိင္ ဖဲြ႕ စပ္ဖူးခဲ့ေလရာ ငယ္နာမည္ကို န သတ္႐ုံႏွင့္ မာန္ျဖစ္သြားမည္ဟု ဆုိတာ ကေတာ့ ထင္ရွားပါသည္။