Friday, February 22, 2013

လက္ပစ္ဗံုး ◄ ညိမ္းညိဳ ►

ခႏၶာအိမ္ေသးေသးထဲ
အဆမတန္ေပါက္ကြဲအားကို ၿမိဳသိပ္သို၀ွက္ထားရ
အသက္ျပင္းျပင္းမရွဴရဲ
မ်က္ေတာင္မခတ္ရဲ
လြမ္းလို႔မွ အမွတ္တရပံုရိပ္ေလးေတြကို ပြတ္သပ္မၾကည့္ရဲ
တစ္ပါးသူရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းနယ္ေျမထဲ
ေပါက္ကြဲသြားမွာကို စိုး႐ြံ႔အားနာ။

လက္ပစ္ဗံုးျဖစ္ၿပီး မေပါက္ကြဲရဲတဲ႔အခါ
ကိုယ္႔စနစ္တံကိုယ္ၿမိဳလို႔
တေငြ႔ေငြ႔....တုန္...ခါ...။

ညိမ္းညိဳ

အခ်စ္ (သို႔) မာမာ ◄ ႏြယ္စိမ္းေ၀ ►

လမ္းေတြက
ကိုယ့္ကို မေလွ်ာက္ၾကေတာ့ဘူး။

မီးေတြက
ကိုယ့္ကို မလင္းၾကေတာ့ဘူး။

ဖုန္းေတြက
ကိုယ့္ကို မေျပာၾကေတာ့ဘူး။

ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္
အဖံုးပိတ္ၿပီး
ပင္လယ္ထဲ ပုလင္းတစ္လံုး ပစ္ထည့္လိုက္သလို
ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္
ဘ၀ထဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပစ္ထည့္လိုက္တယ္။

အံ့ၾသစရာ ..
ဘုရားေပးတဲ့ အသက္
ဒီ "ညီမေလး" က ကိုယ့္ကို ဆယ္ယူခဲ့တယ္။ ။


ႏြယ္စိမ္းေ၀

Thursday, February 21, 2013

မာယာေကာ့ဖ္စကီးရဲ႕ အစည္းအေ၀းနဲ႔ ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ႕စ,ေတာ့


(တစ္)
ကၽြန္ေတာ္တို႔ခပ္ငယ္ငယ္ ဘာသာျပန္စာအုပ္မ်ားကို အငမ္းမရ ဖတ္ၾကစဥ္တုန္းက ေတာ္ေတာ္ကေလး အဖတ္အ႐ႈမ်ားသည့္ စာအုပ္မ်ားမွာ ႐ုရွႏွင့္ တ႐ုတ္ကစာအုပ္မ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္ကို ျပန္ေျပာင္းအမွတ္ရမိပါသည္။ ဆိုရွယ္လစ္တို႔ ကြန္ျမဴနစ္တို႔ကို လူငယ္တို႔ စိတ္၀င္စားၾကရာ ၁၉၆၀၊ ၁၉၇၀၊ ၁၉၈၀ ဆယ္စုႏွစ္ကာလမ်ားျဖစ္ရာ ထို၀ါဒမ်ား အားေကာင္းေမာင္းသန္ ရွင္သန္ခဲ့သည့္ ႐ုရွႏွင့္ တ႐ုတ္တို႔ကို စိတ္၀င္စားရာက ထိုႏိုင္ငံထြက္ စာေပလက္ရာမ်ားကို အဖတ္အ႐ႈ မ်ားခဲ့ၾကပံုရပါသည္။
႐ုရွစာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာမ်ားထဲ၌ လီယုိေတာ္စတိြဳင္း၊ မကၠဇင္ေဂၚကီ၊ တူရေဂညက္၊ ဆိုဇင္နစ္ဇင္၊ အန္တြန္ခ်က္ေကာ့ဖ္၊ ပြတ္ရွကင္၊ နီကိုလိုင္ၾသထေရာ့စကီ၊ ဂိုဂိုိးလ္၊ မစ္ေခး႐ႈိလိုေကာ့ဖ္၊ ေဒါ့စတိုယက္စကီး၊ မာယာေကာ့ဖ္စကီး၊ ယက္တူရွင္ကို၊ ေဘာရစ္ပါစတာညက္ စသည္ စသည္ စသည္တို႔သည္ကား ျမန္မာစာဖတ္ပရိသတ္ႏွင့္ အထူးကို ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္သည့္ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

လူအိုရံု ◄ မွဴးေန၀န္း ►

ၾကယ္သီးေပါက္ေတြမွားတပ္မိတာကအစ
ကိုယ့္အိပ္ရာကို ျပန္ေမ့ေလ်ာ့ေနတာကအဆံုး
လြဲေခ်ာ္မႈတစ္ခုခုမရွိတဲ့ေန႔ဟာ
တစ္ခုခုလြဲေခ်ာ္ေနျပီ။

ျပဴတင္းေပါက္သံတိုင္ကို ကိုင္လိုက္ေတာ့ေအးစက္ေနတယ္
အရင္တုန္းကဒီလမ္းမွာေလွ်ာက္ဖို႔
ဖိနပ္ဆိုဒ္ေသးေသးရွိရင္ရျပီ
အခုေတာ့ေရခဲမုန္႔မၾကိဳက္ခ်င္ေတာ့ဘူး
ေရာင္စံုေဘာလံုးဆိုတာ
ထိတ္လန္႔ဖြယ္ေပါက္ကြဲတတ္တဲ့အရာ။

Friday, February 15, 2013

ဘတ္စ္ကားက တစ္စီး ကဗ်ာဆရာက နွစ္ေယာက္

အျခားအျခားေသာ ကမာၻ႔နိုင္ငံအသီးသီး၌ ဘယ္လိုရွိေလမလဲ ဆိုသည္ကိုျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နိုင္ငံတြင္ကား ကဗ်ာဆရာေတြက အေျခခံလူတန္းစားေတြပဲျဖစ္ေလ့ရွိပါသည္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔လားမသိ။ ကဗ်ာဆရာ မွန္သမွ် လူထုနွင့္ အၾကားအလပ္မရွိ ထိေတြ႔ဆက္စပ္ေနေလ့ရွိပါသည္။

လူထုစားသလို ကဗ်ာဆရာစား ၊ လူထုသြားသလို ကဗ်ာဆရာသြား၊ လူထုနားသလို ကဗ်ာဆရာနားၾကျမဲ ဆိုသည္ကိုျဖင့္ အထူးရွင္းျပစရာမလိုအပ္ေတာ့ဟုပင္ ကၽြန္ေတာ္ထင္မိပါသည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကဗ်ာဆိုတာ လူထုရင္ခုန္သံျဖစ္ေနတာပဲ မဟုတ္ပါလား။

တကယ့္ကဗ်ာ ◄ သုခမိန္လိႈင္ ►

ျပိဳေတာ့မယ့္ တိုက္အိုၾကီးေပၚမွာ
မျပိဳပါဘူး ေတြးျပီးေနတာ
ငါတို႔ အရည္အေသြးပါ။
ဘုရားပန္းလဲတယ္
ေသာက္ေတာ္ေရကပ္ကပ္
ဆြမ္းေတာ္တင္တင္
စိတ္ကို ခ်မ္းသာေနတာပဲ။

သုခမိန္လိႈင္
 

နွစ္ေယာက္စလံုး ေနာက္ကၽြမ္း

လူနွစ္ေယာက္ ျပဇာတ္ထဲကလို ဘြားခနဲ အမွတ္မထင္ ျပန္ဆံုေတြ႔လိုက္ပံုဇာတ္ကြက္မ်ိဳးက ကမာၻ႔ေနရာတိုင္းမွာ အခ်ိန္တိုင္း ျဖစ္ေပၚေနတတ္ေသာ ဇာတ္ကြက္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုလူနွစ္ေယာက္က သစၥာေဖာက္နွစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ အည႔ံခံသူနွစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ လက္နက္ခ်သူနွစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ ေက်ာခုိုင္းထြက္ေျပးသူနွစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ လက္ေျမွာက္အရံႈးေပးသူနွစ္ေယာက္။

သူတို႔သစၥာေဖာက္ခဲ့ရာ၊ အညံ႔ခံခဲ့ရာ၊ လက္နက္ခ်ခဲ့ရာ၊ ေက်ာခုိင္းထြက္ေျပးခဲ့ရာ၊ လက္ေျမွာက္အရႈံးေပးခဲ့ရာ ေလာကကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးအေထြေထြေသာ ေလာကျဖစ္နိုင္ပါသည္။ နိုင္ငံေ၇းေလာကေသာ္လည္းေကာင္း၊ အနုပညာေလာကေသာ္လည္းေကာင္း၊ ပရဟိတေလာကေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေကာင္းျမတ္ေသာ ေလာက တစ္ခုခုျဖစ္နိုင္ပါသည္။