ႀကံမိႀကံရာ ညီမေလး (၁)

ေရွးလူႀကီးေတြရဲ႕ စကား
အခ်ိန္စီးလွခ်ည္ရဲ႕
နက္ရႈိင္းအားေကာင္းလွခ်ည္ရဲ႕
ၾကံမိၾကံရာတဲ႔။
ၾကံမိၾကံရာေန႔ရက္ေတြထဲ
ၾကံမိၾကံရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲမွာပဲ ေတြ႔ခဲ႔သမို႔
ၾကံမိၾကံရာ ညီမေလးလုိ႔ေခၚလုိက္မယ္
ငါ႔ရဲ႕ ၾကံမိၾကံရာညီမေလးေရ….
ၾကံမိၾကံရာ ညီမေလးေရ
ငါေခါင္းေတြ မူးေနၿပီ
အေငြ႔တလူလူထြက္ေနၿပီ
ေခါင္းေတြျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနၿပီ
ေရပိုက္ေခါင္းကုိ ဖြင့္လုိက္ေတာ႔
ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ တစ္စက္တစ္ေလေတာင္က်မလာဘူး
မီးခလုတ္ကုိ ဖြင့္လုိက္ေတာ႔
ေက်နပ္မႈဟာ မွိန္ပ်ပ်ေတာင္ လင္းမလာဘူး
ဘယ္မွာလဲ ဘ၀ကုိေက်နပ္ႏွစ္သိမ္႔မႈ
အင္တာနက္ထဲမွာလား
သႏၱာမင္းဆုိတဲ႔ ဇိမ္ခံအေပ်ာ္စီး သေဘၤာေပၚမွာလား
ေတာင္ေပၚအပန္းေျဖစခန္းက ကာစီႏိုခန္းမထဲမွာလား
ပထမတန္းစား ေရေမႊးပုလင္းလွလွတစ္လုံးထဲမွာလား
မင္းလည္း ဖန္အိုးထဲက အလွေမြးငါးတစ္ေကာင္မဟုတ္ခဲ႔
ငါလည္း ရႊံ႕ႏြံထဲကုိ တုိး၀င္ေနတဲ႔ ငါးရွဥ့္တစ္ေကာင္မဟုတ္ခဲ႔
ငါ႔ရဲ႕ ၾကံမိၾကံရာ ညီမေလးေရ
ငါဟာ အသဲကြဲ ရဲေဘာ္ေဟာင္းတစ္ေယာက္ပါ
ငါဟာ ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ေပၚမွာ
ကုိယ္႔မ်က္ႏွာကုိ ၾကက္ေျခခတ္ခဲ႔သူပါ။
၀ုိင္မျဖစ္တဲ႔ သစ္သီးဟာ
ရွာလကာရည္လည္း ျဖစ္မလာပါဘူး တဲ႔
တရုတ္ျပည္နဲ႔ အေ၀းႀကီးမွာ ေရာက္ေနတဲ႔
တရုတ္ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာမွာ ဖတ္ရတယ္။
မင္းအတြက္ ေသြးသန္႔ေဆးလုိအပ္သလား
ငါ႔အတြက္ အားျဖည့္ေဆးလုိအပ္သလား
ငါမစဥ္းစားတတ္ေတာ႔ဘူး
ၾကံမိၾကံရာ ညီမေလးေရ
ငါ႔ရဲ႕ ၾကံမိၾကံရာ ညီမေလးေရ
မင္းရဲ႕ မ်က္ခုံးေမြးထူထူကုိ လြမ္းတယ္
ေမြးညင္းနုေလးေတြနဲ႔ လက္ေမာင္းလွလွကုိ လြမ္းတယ္
မင္းရဲ႕ က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ႔
ကုိယ္ကာယတစ္ခုလုံးကုိ လြမ္းတယ္
ၿပီးေတာ႔ အေရွ႕တီေမာကုိ လြမ္းတယ္
မလကၠာေရလက္ၾကားကုိ လြမ္းတယ္
ဆူမၾတားကၽြန္းေပၚက
ေလာင္ကၽြမ္းသြားတဲ႔ ေတာအုပ္ေတြကုိ လြမ္းတယ္
ေက်းငွက္ေတြရဲ႕ ခ်စ္စဖြယ္ဂီတသံကုိ
ေလးေလးစားစားနားေထာင္တတ္တဲ႔
မင္းတုိ႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈကုိ လြမ္းတယ္။

လွသန္း

ၾကည္ေမာင္သန္းကေလာင္ျဖင့္ေရးခဲ့

အခ်စ္

အစားအစာမွာ
အဟာရ ရွိတယ္
လိမၼာပါးနပ္မႈ ရွိတယ္
ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ လုပ္အားေတြရွိတယ္။

အ၀တ္အထည္ေတြမွာ
ယဥ္ေက်းမႈ ရွိတယ္
ေသြးေဆာင္ျဖားေယာင္းမႈ ရွိတယ္
ေျပာင္းလဲတဲ႔ အဘိဓမၼာ ရွိတယ္။

အိမ္ေတြမွာ
တည္ၿငိမ္တဲ႔ အလင္း ရွိတယ္
သန္႔ရွင္းတဲ႔ ဂီတ ရွိတယ္
ေသျခင္းတရားလည္း ရွိတယ္။

သူမမွာ
နာရီတစ္လုံး ရွိတယ္။

ကြ်န္ေတာ္႔မွာ
ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ ရွိတယ္။

သူမနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ၾကားထဲမွာ
အသက္ရွဴၾကပ္ေနတဲ႔ ကမၻာႀကီးရွိတယ္။ ။

လွသန္း

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံအဓိပၸာယ္

သစ္ပင္ေတြၿငိမ္သက္
ေလကလဲၿငိမ္သက္
ငါ့မွာသာငွက္တစ္ေကာင္လုိဂနာမၿငိမ္
စာကေလးေတြရဲ႕ ခြန္းတုံ႕သံကုိၾကားမွ
အတၱဘ၀မွန္ကုိ ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္မိရဲ႕

ငယ္ငယ္တုန္းကမွားခဲ့တယ္
ႀကီးလာေတာ့လြဲခဲ့တယ္
ေသကာနီးေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ
၀ိမုတၱိေကာင္းကင္မွာ ပ်ံသန္းဖုိ႕
အေတာင္အလက္ကမစုံ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကုိယုံခဲ့တယ္
ဒုကၡသစၥာကုိယုံခဲ့တယ္
ေငြကုိေတာ့ မယုံတစ္၀က္ယုံတစ္၀က္
သံသရာက ညႇီေစာ္နံေနၿပီ
အဲဒီပန္းပုကုိ ဘယ္ဟင္းလင္းျပင္မွာထားမလဲ
ပန္းပုမွာကုိက ဟင္းလင္းျပင္ရွိၿပီးသားပါ

႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္လုိ႕ရတယ္
အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လုိ႕ရတယ္
ဒါေပမဲ့ေသခ်င္ေယာင္ေဆာင္လုိ႕မရဘူး
ငါ့ရဲ႕ျဖစ္တည္မႈကုိ သတ္မွတ္ဖုိ႕
ႏုိင္ငံသားကဒ္ျပားတစ္ခုပဲရွိတယ္
ခုခ်ိန္ထိ မိသားစုသန္းေခါင္းစာရင္းထဲက
႐ုန္းမထြက္ႏုိင္ေသး
ငါ့ရဲ႕ ေရြ႕ေျပာင္းပုံစံ
ဘယ္ေန႕မ်ားဘယ္သူ႕ထံေရာက္မွာလဲ

ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ေပၚက ငရဲကုိသိခဲ့ၿပီ
ဖိနပ္တစ္ရံေပၚက ငရဲကုိသိခဲ့ၿပီ

တစ္ေန႕ထမင္းႏွစ္နပ္စားသလုိ
တစ္ေန႕ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ဖတ္လုိ႕ မလုိအပ္ဘူးလား
ေခတ္ႀကီးတစ္ခုလုံးအေၾကာေပးထားလုိက္ခ်င္တယ္
သတင္းနဲ႕နည္းပညာ ေခတ္ႀကီးၿပီးရင္
ကဗ်ာေခတ္ႀကီး မလာဘူးလုိ႕ဘယ္သူေျပာႏုိင္မလဲ။ ။


လွသန္း

ၾကည္ေမာင္သန္းကေလာင္ျဖင့္ေရးခဲ့

ဒီႏွစ္အတြက္ သံေဝဂ

ဒီႏွစ္
ဒီႏွစ္ထဲမွာ
ကၽြန္ေတာ္ အသက္တစ္ႏွစ္ပုိႀကီးခဲ့
ခႏၶာကုိယ္မွာ အေလးခ်ိန္တုိးခဲ့
ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာ အထီးက်န္မႈထဲမွာ
စီးကရက္လည္းျဖတ္ႏုိင္ခဲ့။

ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ

ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥကို
ဘာလို႔ မလုပ္ေသးတာလဲ
ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥကို
ဘာလို႔ ေႏွာင့္ေႏွးေနၾကတာလဲ
ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ
မာန္မာနေတြရွိေနလို႔လား
ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ
ငဲ့ကြက္စရာေတြရွိေနလို႔လား
ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ
နစ္နာစရာေတြ မရွိဘူးလို႔ထင္ပါတယ္
ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ
အားလံုးေကာင္းမယ့္ ကိစၥပါ
ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ
အားလံုးေကာင္းမယ့္ ကိစၥပါ
ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ
အားလံုး၀မ္းသာၾကမွာပါ
ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ
လက္ခုပ္ဆိုတာ တစ္ဘက္တည္း တီးလို႔မရဘူးေလ
ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ
လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရမွာပါ့
ုျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ
ေနာက္မက်ေသးပါဘူး
ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ
အခ်ိန္ရွိပါေသးတယ္
ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ
စိတ္ရွည္ေပးၾကပါ
ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥ
နတ္လူသာဓုေခၚမွာပါ။

လွသန္း

က်ားနာတစ္ေကာင္ရဲ႕အတၳဳပၸတၱိ

ကုိယ့္က်န္းမာေရး ကုိယ္မယုံရတဲ့ဘ၀မွာ
ေနာက္ထပ္ ဘာကုိ ယုံရဦးမွာလဲ။

စာလုံးေတြကုိ စုပ္ယူရင္း
လူျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့ရ
ပီပီသသေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။

ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် ၀တၱရားေတြ ထူထပ္ဖိစီး
ၾကာလာေတာ့ ၀ဋ္ေႂကြးေတြျဖစ္
ေဟာဒီနာက်ည္းဖြယ္ႏွစ္ေတြအတြင္း
ျငင္းဆန္ခဲ့ရတာ ခပ္မ်ားမ်ား
လက္ခံႏုိင္စရာ နည္းပါးလြန္းတယ္။

တခ်ဳိ႕လူေတြအတြက္ လိုအပ္ခ်င္ လုိအပ္လိမ့္မယ္
လက္၀တ္ရတနာ
ဒါမွမဟုတ္ အားျဖည့္အခ်ိဳရည္
ဒါမွမဟုတ္ ယာဥ္ေမာင္းလုိင္းစင္။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္
အေရးတႀကီး လုိအပ္ေနတာ မ်က္ရည္
ကုိယ့္မ်က္ရည္ ကုိယ္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့တာ
ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ၾကာၿပီ။

ရန္ကုန္ရဲ႕ ေျမေအာက္ေလာကမွာ က်င္လည္ခဲ့သူတစ္ေယာက္
အေရွ႕ေတာင္အာရွက ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွာ
ခႏၶာကုိယ္သာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံႏုိင္ခဲ့။

သက္တမ္းေတြကုိ ဘာနဲ႕တုိင္းတာၾကမလဲ
ပတ္သတ္ဖူးခဲ့တဲ့ မိန္းမေတြနဲ႕လား
ရွာေဖြခဲ့သမွ် ေငြစကၠဴေတြနဲ႕လား
သတင္းစာေတြနဲ႕ပဲလား။

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း
ကုိယ့္နာမည္ေရွ႕မွာ ဘာမွ မရွိ
ကုိယ့္နာမည္ေနာက္မွာလည္း ဘာမွ မရွိ
ပကတိ အထီးက်န္မႈမွာ
ေလသံကုိ ေလွ်ာ့ခ်ထားခဲ့ပါတယ္။

ညက
စပါတာကတ္ကုိ ျပန္ဖတ္တယ္
သီခ်င္းေတြကုိ တ၀တၿပဲ ထုိင္ေသာက္တယ္
ကုိယ့္ကုိကုိယ္ သစၥာေဖာက္ဖုိ႕ ႀကိဳစားၾကည့္တယ္
(ဒါေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ပါဘူး)။

ခုေတာ့
ဆုိင္းဘုတ္ေတြၾကားမွာ
မင္းေရာ ငါပါ အသက္႐ႈမွားခဲ့ၾကၿပီ

လွသန္း
၁၉၉၇

ၾကည္ေမာင္သန္းကေလာင္ျဖင့္ေရးခဲ့

အယူသည္းျခင္း သီခ်င္းတစ္ပုဒ္

မယူပါရေစနဲ႕
သူမ်ားႏွာေခါင္းေပါက္နဲ႕ ဦးေႏွာက္ေတြ
မယူပါရေစနဲ႕
မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္နဲ႕ သူမ်ားမသဒၶါေရစာကုိ
မယူပါရေစနဲ႕
လူရာ၀င္႐ုံသက္သက္ အ၀တ္အစားေတြကုိ
မယူပါရေစနဲ႕
ေနျမင္ညေပ်ာက္ ေငြစကၠဴေတြကုိ
မယူပါရေစနဲ႕
အ႐ူးပါးေတြရဲ႕ သင္ခန္းစာကုိ
မယူပါရေစနဲ႕
လူနာခုတင္ေပၚက သံေယာဇဥ္ေတြကုိ
မယူပါရေစနဲ႕
က်န္စာသင့္ေနတဲ့ အေဆာက္အဦးကုိ
မယူပါရေစနဲ႕
မိန္းမပ်က္တစ္ေယာက္ရဲ႕ က႐ုဏာသန္႕သန္႕ကုိ
မယူပါရေစနဲ႕
မ်က္ျဖဴဆုိက္ေနတဲ့ အစီရင္ခံစာကုိ
မယူပါရေစနဲ႕
အပူတျပင္း ၀န္ေဆာင္မႈေတြကုိ
မယူပါရေစနဲ႕
ရန္သူက ခ်ီးျမႇင့္တဲ့ ႏွစ္သိမ့္ဆုေတြကုိ
မယူပါရေစနဲ႕
အလွဴခံထားတဲ့ အေသြးအသားေတြကုိ
မယူပါရေစနဲ႕
သက္တမ္းမဲ့ ေႏွာင္ႀကိဳးေတြကုိ
မယူပါရေစနဲ႕
မယူပါရေစနဲ႕
မယူပါရေစနဲ႕
အေၾကာက္အကန္ ျငင္းဆန္လုိက္ရဲ႕
မယူပါရေစနဲ႕
ဒီဘ၀အတြက္ ေနာက္က်ေနတဲ့လူပါ
မယူပါရေစနဲ႕
ေနာက္ဘ၀အတြက္ေစာပါေသးတယ္
မယူပါရေစနဲ႕။

လွသန္း

ၾကည္ေမာင္သန္းကေလာင္ျဖင့္ေရးခဲ့